Test molekular për eozinofilinë dhe neoplazitë hematologjike FIP1L1::PDGFRA është një test molekular që kërkon praninë e një gjenit të shkrirë (fusion gene) të krijuar nga bashkimi i pjesëve të gjeneve FIP1L1 dhe PDGFRA. Ky ndryshim gjenetik lidhet veçanërisht me një grup të rrallë të neoplazive mieloide/limfoide të shoqëruara me eozinofili dhe ka rëndësi të veçantë sepse identifikimi i tij mund të ndikojë drejtpërdrejt në zgjedhjen e trajtimit.
Çfarë është FIP1L1::PDGFRA? FIP1L1::PDGFRA është një fusion gjenik që zakonisht krijohet nga një delecion mikroskopik në kromozomin 4q12. Ky ndryshim bashkon pjesë të gjenit FIP1L1 me PDGFRA, duke krijuar një proteinë tirozinë-kinazë që është në mënyrë të vazhdueshme aktive. Aktivizimi i vazhdueshëm i kësaj rruge sinjalizuese mund të çojë në proliferim jonormal të qelizave hematopoietike, veçanërisht të qelizave të linjës eozinofilike.
Çfarë është eozinofilia? Eozinofilia është rritja e numrit të eozinofileve në gjak. Ajo mund të shkaktohet nga shumë situata të ndryshme, përfshirë: alergjitë;
Prandaj, kur eozinofilia është e theksuar ose e pashpjeguar, mund të nevojitet një vlerësim molekular për të kërkuar ndryshime gjenetike specifike.
Kur rekomandohet testi? Testi FIP1L1::PDGFRA mund të jetë veçanërisht i rëndësishëm te pacientët me:
Udhëzimet për vlerësimin e eozinofilisë klonale rekomandojnë kërkimin e FIP1L1::PDGFRA si një nga hetimet molekulare të linjës së parë në raste të përshtatshme.
Çfarë zbulon testi? Testi përcakton nëse në mostrën e analizuar është i pranishëm: FIP1L1::PDGFRA fusion Rezultat pozitiv Tregon praninë e fusion-it FIP1L1::PDGFRA. Në kontekstin e eozinofilisë dhe të dhënave të tjera klinike/hematologjike, kjo mbështet diagnozën e një neoplazie mieloide/limfoide me eozinofili dhe rearrangement të PDGFRA.
Rezultat negativ Do të thotë se fusion-i i kërkuar nuk është detektuar nga metoda e përdorur. Një rezultat negativ nuk përjashton të gjitha shkaqet klonale të eozinofilisë. Nëse dyshimi klinik vazhdon, mund të nevojiten analiza të tjera molekulare ose citogjenetike, përfshirë kërkimin e ndryshimeve të tjera të PDGFRA, PDGFRB, FGFR1, JAK2 ose ndryshimeve të tjera relevante.
Si kryhet testi? FIP1L1::PDGFRA mund të identifikohet me metoda molekulare si: RT-PCR Reverse Transcription Polymerase Chain Reaction Përdoret për të zbuluar transkriptin e fusion-it në RNA.
Real-Time Quantitative PCR RQ-PCR / qPCR Mund të përdoret për detektim shumë sensitiv të fusion-it dhe, në protokollet përkatëse, për vlerësim sasior.
FISH Fluorescence In Situ Hybridization Mund të përdoret për të kërkuar ndryshime të lidhura me rajonin 4q12/PDGFRA.
NGS Next Generation Sequencing Panelet molekulare të RNA-së mund të përdoren për identifikimin e fusion-eve, përfshirë ndryshime të PDGFRA. Në rastet e dyshuara, RT-PCR/RQ-PCR në gjakun periferik është një metodë e rëndësishme; FISH ose analiza të tjera mund të përdoren kur kërkohet vlerësim shtesë.
Nga çfarë mostre kryhet? Në shumë raste testi mund të kryhet nga: Gjak periferik ose, sipas situatës klinike: Palcë kockore. Analiza molekulare nga gjaku periferik mund të jetë veçanërisht e dobishme në vlerësimin fillestar të eozinofilisë klonale.
Pse është i rëndësishëm diagnostikimi i FIP1L1::PDGFRA? Identifikimi i këtij fusion-i nuk është vetëm një informacion diagnostik. Ai mund të ketë rëndësi të drejtpërdrejtë terapeutike. Fusion-i FIP1L1::PDGFRA krijon një tirozinë-kinazë të aktivizuar në mënyrë të vazhdueshme dhe neoplazitë e lidhura me këtë ndryshim janë zakonisht shumë të ndjeshme ndaj imatinib, një inhibitor i tirozinë-kinazës. Për këtë arsye, identifikimi i ndryshimit mund të ndihmojë hematologun në përcaktimin e një strategjie të përshtatshme trajtimi.
FIP1L1::PDGFRA dhe sindroma hipereozinofilike Hipereozinofilia nuk përfaqëson gjithmonë një sëmundje të vetme. Në disa pacientë, pas përjashtimit të shkaqeve reaktive, mund të identifikohet një ndryshim gjenetik që tregon një proces klonal. FIP1L1::PDGFRA është një nga ndryshimet më të rëndësishme që duhet kërkuar në këtë kontekst. Pacientët me këtë fusion mund të kenë një neoplazi mieloide/limfoide të shoqëruar me eozinofili dhe kërkojnë vlerësim hematologjik të specializuar.
A është FIP1L1::PDGFRA i njëjtë me BCR::ABL1? Jo. Të dyja janë fusion-e gjenike që krijojnë proteina me aktivitet tirozinë-kinazë, por përfshijnë gjene dhe sëmundje të ndryshme.
BCR::ABL1 Lidhet kryesisht me: Leuçeminë Mieloide Kronike (CML)
FIP1L1::PDGFRA Lidhet kryesisht me: Neoplazitë mieloide/limfoide me eozinofili dhe rearrangement të PDGFRA. Prandaj, testet kanë indikacione të ndryshme klinike.
FIP1L1::PDGFRA dhe JAK2 Në pacientët me eozinofili, një rezultat negativ për FIP1L1::PDGFRA nuk e mbyll hetimin molekular. Në varësi të karakteristikave hematologjike, mjeku mund të kërkojë ndryshime të tjera si:
Zgjedhja e testeve varet nga fenotipi hematologjik dhe dyshimi klinik.
A mund të përdoret testi për monitorimin e trajtimit? Po. Në pacientët me FIP1L1::PDGFRA pozitivë, analiza molekulare mund të përdoret edhe gjatë ndjekjes për të vlerësuar përgjigjen molekulare ndaj trajtimit. Nëse përdoret një metodë kuantitative, ndryshimet e nivelit të transkriptit në kohë mund të japin informacion shtesë për përgjigjen ndaj trajtimit. Monitorimi dhe intervalet e testimit përcaktohen nga hematologu dhe varen nga metoda laboratorike dhe situata klinike.
Çfarë ndodh nëse testi është pozitiv? Një rezultat pozitiv duhet të interpretohet nga hematologu së bashku me:
Nëse konfirmohet një neoplazi e lidhur me FIP1L1::PDGFRA, rezultati mund të ketë rëndësi të drejtpërdrejtë për zgjedhjen e trajtimit.
Çfarë ndodh nëse testi është negativ? Nëse FIP1L1::PDGFRA nuk detektohet, hematologu mund të vazhdojë hetimin për shkaqe të tjera të eozinofilisë. Në varësi të rastit, mund të kërkohen:
Një rezultat negativ për FIP1L1::PDGFRA nuk do të thotë domosdoshmërisht se nuk ekziston një sëmundje hematologjike.
Është një test molekular që kërkon fusion-in gjenik FIP1L1::PDGFRA, një ndryshim i rëndësishëm në disa neoplazi mieloide/limfoide të shoqëruara me eozinofili.
Përdoret veçanërisht në vlerësimin e neoplazive mieloide/limfoide me eozinofili dhe rearrangement të PDGFRA, përfshirë rastet e përshtatshme të eozinofilisë klonale.
Veçanërisht kur pacienti ka eozinofili të pashpjeguar ose të vazhdueshme dhe ekziston dyshim për një proces klonal.
Po. Në shumë raste mund të kryhet nga gjak periferik; në raste të caktuara mund të analizohet edhe palca e kockës.
Mund të përdoren RT-PCR, RQ-PCR, FISH ose NGS, në varësi të laboratorit dhe qëllimit të analizës.
Tregon praninë e fusion-it FIP1L1::PDGFRA dhe, në kontekstin e duhur klinik, mbështet një neoplazi të lidhur me rearrangement të PDGFRA.
Rezultati duhet interpretuar në kontekstin hematologjik dhe nuk duhet shkëputur nga ekzaminimet e tjera. Diagnoza përfundimtare përcaktohet nga hematologu.
Sepse sëmundjet e lidhura me FIP1L1::PDGFRA janë zakonisht shumë të ndjeshme ndaj inhibitorëve të tirozinë-kinazës si imatinib.
Po. Ekzistojnë ndryshime të tjera gjenetike që mund të shkaktojnë eozinofili klonale. Në varësi të rastit mund të nevojiten teste të tjera molekulare ose citogjenetike.
Po. Në pacientët pozitivë, testimi molekular mund të përdoret për të ndjekur përgjigjen ndaj trajtimit, sipas metodës së përdorur dhe planit të hematologut.
